12 april 2018

ByeByeFacebook

Ja hoor, ook ik heb mijn facebook account gedelete vandaag. Dus ik ben lekker een meeloper, achter Arjen Lubach aan. Er zijn ergere persoonlijkheden om achteraan te lopen.
Maar alle gekheid op een stokje, Facebook is me al jaren een doorn in het oog. Mensen worden niet blij van facebook. Niet voor niets bestaat de uitdrukking een 'Facebook-depressie' serieus. Dat is een reden.
Ten tweede vind ik privacy belangrijk. Niet omdat ik iets te verbergen heb (nouja, iedereen heeft wel iets te verbergen, da's duidelijk), niet omdat ik de illusie heb dat ik beter beschermd ben zonder Facebook, maar wel omdat Facebook een van de grootste bedreigers is van mijn en jullie privacy, en dat ik ze daar in elk geval niet langer bij wil helpen.
Ten derde vind ik de arrogante monopoliepositie buitengewoon irritant. Ik bleef lange tijd nog op Facebook omdat sommige dingen 'nou eenmaal' via Facebook verlopen. Zoals mijn SpotifyPremium account bijvoorbeeld. Het heeft me dan ook aardig wat frustraties gekost omdat los te koppelen van Facebook en toch werkend en gratis te houden, zoals ik het via XS4all had. Dankzij Twitter, Spotify en XS4all is het echter toch gelukt, en ik ben blij. Ik had contact gehad met de klantenservice van XS4all, maar zij konden mij niet helpen, dus tweette ik dat XS4all niets voor mij kon doen, en ineens stond XS4all klaar om toch te helpen. Heel fijn, die social media soms ;-). Spotify heeft mijn gegevens over gezet en zo kwam alles weer op zijn pootjes terecht. Hoe meer ik vast kwam te zitten in het 'ja maar dat kan niet zonder Facebook' hoe vastberadener ik was om juist WEL mijn Facebook af te sluiten. En het is gelukt.
Diezelfde irritante monopoliepositie zit 'm ook in het feit dat Whatsapp en Instagram ook van Facebook zijn. Instagram zat ik al nauwelijks op en heb ik dus ook maar gedelete. Whatsapp is voor nu nog iets te veel om weg te doen. Geloof me, ik stap met alle liefde over op het veilige Signal, maar ik heb al niet zoveel vrienden en geeneen ervan is vooralsnog bereid om met me mee te gaan. Zelfs mijn eigen dochter en man verdommen het vooralsnog. Tja. Dan weet je waar je staat.
Maar ook Whatsapp gaat er op den duur wel aan. Al is het alleen maar JUIST omdat iedereen blijft, omdat iedereen blijft. Dat vind ik op zich al genoeg reden om te gaan, eigenwijs als ik altijd al ben geweest.
 En als dat dan in de kielzog is van een bekende Nederlander, nou en. Lobbyisten zijn vaak onzichtbaar voor ons burgers; dit type politieke activist werkt relatief transparant, zijn links georiënteerde mening staat me aan en hij is nog grappig ook. Ik kan me naardere populisten voorstellen. Het is toch ook knap en tof dat hij het gedaan krijgt? Juist met behulp van (social) media? Dat geeft toch ook JUIST het effect en de macht die je kunt uitoefenen via de media aan? Hoe je mensen kunt manipuleren met eenzijdige berichtgeving? En als jij daar de rillingen van krijgt: heel goed! Doe vooral je eigen ding en maak je eigen beslissingen. Maar doe dingen wel bewust en weet waar je aan bijdraagt.
Persoonlijk volg ik dan toch nog net iets liever Arjen Lubach dan Mark Zuckerberg. Die laatste heeft namelijk heel veel centjes verdient over de rug van ons allemaal. Arjen Lubach krijgt gewoon een (waarschijnlijk ruim voldoende) salaris voor zijn shows, en verkoopt niet mijn privacy.

15 november 2015

Imagine...


Ik kijk niet vaak meer naar het nieuws, niet alleen omdat ik sowieso niet zoveel meer naar ‘gewone’ televisie kijk (wel naar Netflix ;-)), maar ook omdat ik er niet vrolijk van word. Ik lees ook geen kranten. Wat heb ik eraan om nare beelden te zien, en een door de media gekleurd beeld op de werkelijkheid te krijgen? Belangrijke gebeurtenissen ontgaan me niet. Ik hoor het nieuws wel op de radio (lekker kort) en ook via de sociale media ontkom ik er niet aan regelmatig iets op te pikken.

In het nieuws komt vooral wat er mis gaat in de wereld. Want het is blijkbaar nauwelijks nieuws als iemand vluchtelingen helpt, buddy is voor een drugsverslaafde of dat er genoeg geld is opgehaald om een school te bouwen in Nairobi. Omdat we in het nieuws vaker over negatieve dingen horen, dan over positieve dingen, lijken de negatieve dingen ook veel vaker te gebeuren, terwijl dat helemaal niet zo is. Psychologen noemen deze veel gemaakte denkfout de ‘beschikbaarheidheuristiek’. We schatten de kans dat iets gebeurt waarover we vaak gehoord hebben, veel hoger in, dan de kans op gebeurtenissen waarover we weinig hebben gehoord.
Er zijn echter veel meer mensen geen terrorist dan dat er wel terrorist zijn, om maar iets te noemen. En er zijn veel meer dagen dat mensen in Parijs genieten van de prachtige stad, van concerten en van voetbalwedstrijden, dan dat er dagen zijn waarop alles mis gaat. Er zijn ontelbaar veel meer mensen dagelijks lief voor hun partner en kinderen, dan dat er mensen zijn die hun kind slecht behandelen en pijn doen. Er zijn zoveel mensen die in de zorg werken, die vrijwillig zwemles geven aan mensen met een beperking en zoveel lieve mensen die zorgen voor een hulpbehoevend familielid, vriend of buurvrouw.
Desondanks maken gebeurtenissen zoals die van afgelopen vrijdag ons, en onze politieke leiders, onnodig en overdreven bang voor die paar rotte appels die om wat voor reden dan ook andere mensen pijn willen doen en bang maken. Die pijn, die brengen ze. We kunnen er echter voor kiezen hen niet de angst te geven die ze zo graag willen zien.

De sociale media (=facebook) maken mij wel eens moe. Wat heeft iedereen toch leuke kinderen, wat zeggen ze grappige dingen, wat hebben ze mooie katten, en wat leeft iedereen zijn leven toch perfect. Je zou er depressief van worden. Daarin ben ik trouwens ook niet de enige (facebookdepressie), over het algemeen worden we er niet bijzonder blij van om overal deelgenoot van te zijn. Vrijwel niemand gebruikt namelijk de sociale media om te klagen als hij of zij ruzie heeft met haar partner, of als puberdochter weer iets onuitstaanbaars heeft gezegd. We laten alleen de romantische uitspattingen van manlief zien en de prachig gedecoreerde taarten van onze dochters. Dat geeft, op een andere manier dan het nieuws, ook een scheef beeld en kan leiden tot die facebookdepressie….
Toch ben ik soms, zoals vandaag, ook heel bij met de sociale media, want ze brengen onder de aandacht wat in de traditionele media onderbelicht blijft. Vanaf gisteren heeft mijn halve facebook-vrienden-clubje ineens een verticaal geplaatst rood wit blauw profiel, en in de loop van vandaag komt er ook steeds meer aandacht voor Beirut, waar een dag eerder ook vreselijke aanslagen zijn gepleegd. Ironisch genoeg is de toon van deze laatste berichten veelal dat om Frankrijk gerouwd wordt, terwijl Beirut vergeten wordt, maar de stijgende hoeveelheid berichten die dit roepen bewijzen het tegendeel: De meeste mensen rouwen om onschuldige mensen, die onnodig sterven, ongeacht hun kleur, of overtuiging. Ongeacht of ze nu in Parijs, Beirut, Kenia, of waar ook ter wereld wonen.
Dit onderschrijft wat mijn enige boodschap is: De meeste mensen willen vrede, de meeste mensen willen anderen helpen die in erbarmelijke omstandigheden hun thuisland in oorlog zijn ontvlucht, de meeste mensen houden van andere mensen, de meeste mensen geloven dat wat je wel of niet gelooft ondergeschikt is aan wat we allemaal gemeenschappelijk hebben: we zijn mensen.
We zijn hetzelfde, we zijn gelijk. We zijn het niet altijd met elkaar eens, maar uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: eten, drinken, leven in veiligheid en eenvoudigweg liefde. Laten we daarom niet vergeten, dat de meeste mensen best heel fatsoenlijke mensen zijn.
Tegen een paar gekken met een gordel vol explosieven, doen we weinig. Ze richten veel ellende aan. Dat doen auto’s, overstromingen, blikseminslagen en ongelukken in een kerncentrale ook. Toch doen we niet allemaal onze auto weg, blijven we in een land wonen dat onder de zeespiegel ligt, liggen we niet allemaal opgevouwen onder ons bed als het onweert en wordt er in de wereld nog steeds kernenergie gebruikt. Risico’s die we blijkbaar accepteren.
Laten we daarom lief zijn, plezier hebben met elkaar, angstloos genieten van samen eten, drinken, dansen en muziek, en accepteren dat het leven op welke manier dan ook altijd risico’s met zich meebrengt. Stel je voor: Alle mensen samen levend in vrede. Het is gemakkelijk, als je het probeert.

18 mei 2015

Buiten kunst

Het afgelopen weekend was ik op Buitenkunst.  Wat is dat toch altijd een geweldige belevenis. Iedereen mag meedoen, iedereen maakt buiten “kunst” op zijn of haar eigen niveau. Lekker muziek maken, zingen, schilderen, toneelspelen, kleien, schrijven. Lekker bezig zijn met al je linkse hobby’s. Heerlijk!

Lieve is 8 jaar en verstandelijk beperkt. Ze functioneert op het niveau van een 3 jarige. Ze is stapel op muziek en zingen en geniet enorm van zelf muziek maken en van het kijken naar optredens. Voor Lieve is Buitenkunst daarom heerlijk .
Ze doet mee met workshops voor kleuters. De medewerkers van Buitenkunst zijn fantastisch. Ondanks dat ze meestal niet zijn opgeleid in het omgaan met kinderen zoals Lieve en ze het vooraf soms best een spannend idee vinden, gaan ze de uitdaging aan. Lieve is echt niet altijd de gemakkelijkste en ze heeft het de juffen best even lastig gemaakt door regelmatig de benen te nemen. Toch merkte ik dat ze Lieve wel ‘leuk’ vinden. Lieve had het bijvoorbeeld zaterdag erg koud en was met een extra dekentje op een bankje gezet. Een juf speelde gitaar en alle kindjes zongen een liedje, speciaal voor Lieve. De juf vertelde later hoe mooi Lieve dat vond en hoe ontroerend dit was om te zien.
Lieve werd ook gemakkelijk  opgenomen in het groepje kleuters. Op het terrein werd ze regelmatig gegroet door kindjes uit haar klasje die enthousiast iets riepen als: “Zij zit bij mij in de klas!”.  Ik denk dat het meedoen niet alleen voor Lieve een mooie ervaring is,  maar dat het ook leerzaam is voor alle andere kindjes. Zij merken dat niet alle kindjes hetzelfde zijn en dat ook een kindje met een beperking met een beetje hulp best mee kan doen en lief kan zijn.

Toch was er naast alle heerlijkheden een kleine niet zo leuke gebeurtenis die me heeft geraakt. Ik merk dat ik het moeilijk van me af kan zetten. Daarom schrijf ik dit op.

Lieve ging steeds mee naar de avondpresentaties.  Niet alleen omdat zij dat leuk vindt, maar ook omdat wij allemaal naar de optredens willen kijken en niet in ons uppie bij de tent willen zitten om op Lieve te passen. Zeker niet met die kou van het afgelopen weekend! Tijdens alle liedjes zit ze op haar stoel te wippen of springt op de vloer. Omdat de tribune uit aan elkaar geschroefde delen bestaat, betekent dit dat iedereen in de buurt mee zit te wippen.
Ook zingt ze luidruchtig mee en bij toneelstukjes wil ze er nog wel eens doorheen praten (ze doet namelijk  gezellig mee). Mensen willen nog wel eens omkijken, maar als ze zien waar het geluid vandaan komt, vinden de meeste mensen het wel oké. Soms knikken ze me vriendelijk lachend toe, en een enkeling spreekt me er later op aan: “Ik vind het zo leuk om te zien, hoe jouw dochtertje van alles geniet”. Dat is erg fijn om te horen.
Op de laatste avond echter, draaide een jonge vrouw zich om en zei:
“Is het erg onaardig als ik zeg dat ik er LAST van heb?”
Waarop ik reageerde:”Eigenlijk wel ja, want ze kan er niets aan doen.”
“Dat kan wel, maar als ik Gilles de La Tourette heb, ga ik hier toch ook niet heen.”
“Schat, we zitten hier toch niet in Carré.”

Ik vond mijn reactie best adequaat. Na een tijdje heb ik het theater toch met Lieve verlaten. Niet om die dame tegemoet te komen, maar wel omdat ik er zelf niets meer aan vond en mijn tranen niet meer kon en wilde inhouden. En door dat gejank van mij, maakte ik die arme Lieve  (zich van geen kwaad bewust) ook nog eens van streek.  Ik was boos en verdrietig. Daar stonden we buiten. Buiten kunst.

Zoveel wat ik tegen die vrouw had willen zeggen: “Lieve is al verstandelijk beperkt. Ze heeft geen extra door anderen opgelegde beperkingen nodig. Als wij hier met zijn viertjes al 8 jaar mee kunnen leven, en dit met veel plezier nog jaren zullen doen, kan JIJ het best een uurtje verdragen. Tel je zegeningen en geniet van het feit dat jouw leven niet op deze manier beperkt wordt. Ik hoop voor je dat dit altijd zo blijft, hoewel het waarschijnlijk wel goed voor je zou zijn om te leren je wat meer in anderen te verplaatsen”.

Natuurlijk zal ik Lieve niet meenemen naar Pianoconcert nr 2 van Rachmaninov in het Concertgebouw, of het Zwanenmeer in de Stopera. Alhoewel ik zeker weet dat ze ervan zou genieten. Maar dit is Buitenkunst . Dat hoeven we  toch allemaal niet zo serieus te nemen? Buitenkunst is, volgens mij, voor iedereen. Ook voor mensen met een beperking en, wat mij betreft, ook voor mensen met Gilles de La Tourette, godverdomme1

1. Ik weet natuurlijk best dat de meeste mensen die aan Gilles de la Tourette lijden niet vloeken. 

10 december 2013

Lowlife

Ik zat in de bus naar huis.
Achter mij zat een meisje vrij luid te praten, zodat ik alles kon horen.
Het antwoord hoorde ik niet, dus mijn conclusie was dat ze aan het telefoneren was.
Ze sprak over pesten en bedreigen. Er was een jongen die weggepest moest worden en dat zou  “zo’n leuk” meisje uit haar klas wel even voor elkaar krijgen, “Ze zei dat ze al 17 jaar pestte, en dat ze zich daar niet voor schaamde”.  Verder was er ook nog een “gek wijf” dat mensen bedreigde. Ook erg grappig. Ze maakte onder tafel messteek bewegingen. Ene Samira zou wel denken dat het over haar ging. Nou ja, dat was eigenlijk ook wel zo.
Verder was er blijkbaar sprake van een begrafenis waar de persoon aan de andere kant van de lijn naar toe moest. Het moest wel, maar hij kon niet. “Dan zeg je toch gewoon dat er bij jou ook iets heel ergs is gebeurd, en dat je daarom niet kan? Dan zeg je toch dat er iemand uit mijn familie dood is? Nood breekt wetten.” Onthoud vooral die laatste opmerking.

Het was mij duidelijk. Dit was een lowlife van de onderste plank. Dit moest wel iemand zijn die aan de rand van onze samenleving  aan een heel dun touwtje bungelde. Iemand nagenoeg in het criminele circuit. Iemand die woont in zo’n instelling voor jongeren die thuis niet meer te handhaven zijn. Enig ethisch besef ontbrak hier volkomen. Liegen, bedriegen en pesten was de norm.

Het gesprek was nog niet over. Ze vertelde over een ontmoeting die ze die middag gehad had, met een mevrouw die haar  ontzettend leuk  en ambitieus vond, en zelfs aan haar zoon wilde koppelen. Zelf vond ze het maar een idioot mens. Was ik het toch nog  even met haar eens: iemand die haar ontzettend leuk vindt, moet wel een idioot zijn.
Het bleek dat het meisje voor haar opleiding met deze vrouw moest spreken. De reden ontging me even, want mijn wereldbeeld viel in duigen toen dit meisje vertelde wat die studie inhield. Ze wil officier van justitie worden en doet nu de studie HBO rechten.


Wat een schrikbeeld dat dit type mens zich moet gaan bemoeien met wat wel en niet rechtvaardig is, wie waarvoor aangeklaagd moet worden en welke straf iemand zou moeten krijgen! Darwin zij dank duurt het nog een hele tijd voordat ze het van HBO rechten tot officier van justitie zal hebben geschopt. Laat staan tot – oh bewaar me – rechter. Hopelijk leert ze voor die tijd nog een heleboel bij en hopelijk hoort daar ook een lesje ethiek bij.  Maar bovenal hoop ik dat zij een niet representatief exemplaar rechtenstudent is. Ik vrees echter het ergste…

10 oktober 2013

Zwarte Piet of Niet?

Ik zie de laatste dagen steeds berichten van facebookvrienden die zich druk maken over mensen die zich druk maken over Zwarte Piet. Er wordt regelmatig geroepen dat “hij zwart is van de schoorsteen”, dat mensen “niet moeten zeuren”, dat het “traditie is” en dat het de “kinderen gegund moet worden”.
Ik ga me nu op deze plek druk maken, over mensen die zich druk maken, over mensen die zich druk maken over Zwarte Piet. Dat is namelijk hip, zulke ingewikkelde reacties op reacties. Ik ben de lulligste niet, dus ben ik gaarne bereid daaraan mee te werken.

Let’s face it: Zwarte Piet is zwart, pikzwart, en dat komt echt niet van de schoorsteen. Dan zou hij nooit zo egaal zwart zijn, maar wit met een paar zwarte vegen, en dan zou ook zijn mooie prachtige pak net zo smerig zijn. Nooit in bad en wel een schitterend witte kraag? Dacht het niet. Bovendien zijn er nauwelijks nog huizen met een fatsoenlijke schoorsteen, dus daar gaat dat verhaal ook al mank.
Nee, hij is zwart omdat we er zwarte schmink op hebben gesmeerd, en dat doen we omdat de figuur zwarte Piet afkomstig is van de zwarte knecht van Sinterklaas uit een tijd dat het tot knecht hebben van een zwarte man, heel normaal was.

Heel wat Nederlanders met een zwarte achtergrond, vinden het kwetsend dat de knecht van Sinterklaas een zwarte is. Dat afdoen met ‘gezeur’ is wel erg makkelijk. Moest Rosa Parks ook maar ‘niet zeuren’ dat ze niet op een blanke plek in de bus mochten zitten? Moesten de zwarten in Zuid-Afrika ook maar ‘niet zeuren’ dat ze alleen op de nie-blankes wc hun behoeften mochten doen? Moesten de Joden ook maar ‘niet zeuren’ toen ze een ster op hun kleding moesten naaien? Als iets kwetsend is, voor zoveel mensen, en dat ieder jaar weer tot uiting gebracht wordt, dan wordt het tijd daar iets aan te doen. Afdoen als gezeur, is geen argument.

Dat iets traditie is, is ook een loos argument. Dat is precies de reden die gebruikt wordt om in Spanje het stierenvechten niet te verbieden, terwijl dat toch echt een vorm van dierenmishandeling is. Bovendien houden we ons ook niet strikt aan andere tradities: elke avond aardappelen, elke zondag naar de kerk, eerst trouwen dan kinderen, een keer in de week met zijn vieren om de beurt in hetzelfde teiltje badderen en geen seks voor het huwelijk. Yeah right. Tradities verdwijnen soms gewoon.

Neemt niet weg dat Sinterklaas vieren absoluut een traditie ís. Eentje waar ik zelf ook veel plezier aan beleef, waar ik elk jaar naar uit kijk en die voor jong en oud leuk is. Maar, laten we wel wezen, het is een volksfeest waar geen klap van klopt.
Voor zover ik weet was Sint Nicolaas de bisschop van Myra, Turkije. Heeft geen snars met Spanje te maken. We vieren zijn verjaardag op 5 december, terwijl de beste man feitelijk een dag later overleden is. Niks niet jarig. Dood. Daarnaast wordt Nicolaas, die iets deed met arme mensen eten geven en kinderen uit de dood opwekken,  tegenwoordig gebruikt voor het in ruime mate verstrekken van plastic nonsens speelgoed. Ook niet helemaal conform het origineel.
De bisschop van Myra had helemaal geen hulp. Hij deed zijn ‘werk’ eeuwen lang gewoon alleen, of werd zo nu en dan eens begeleid door de duivel die hij overwonnen zou hebben. Pas zo’n 250 jaar geleden kwam Zwarte  Piet erbij. En een duivel, of een zwarte, ach, dat liep in die tijd niet zoveel uit elkaar. Eerst was er een knecht, op een gegeven moment kwamen er meer. Dus nu hebben we een huispiet, een hoofdpiet, een zeurpiet, een vergeetpiet enzovoort, enzovoort.
Tegenwoordig zijn er mondjesmaat ook meisjespieten. Ze spelen echter in de verhaallijn vooralsnog nauwelijks een rol van betekenis. Er is in elk geval geen vrouwelijke hoofdpiet of huispiet. Mogelijk hebben vrouwelijke Pieten last van een glazen plafond?

Tradities veranderen. Was het feit dat Zwarte Piet traditie is sowieso al geen goed argument, blijkt ook nog dat die traditie helemaal niet zo’n vaststaand gegeven is en in de loop der tijd behoorlijk is aangepast.

Dan nog het argument dat het de kinderen niet gegund zou zijn. Volgens mij heeft er niemand gezegd dat we onze kinderen niet mogen verwennen met cadeautjes. Heeft er ook niemand gezegd dat we geen pepernoten, speculaas en marsepein mogen eten. Is er ook niemand die verbiedt om een blanke kerel een baard, een jurk en een muts op te zetten. Er is zelfs niemand die zegt dat die blanke kerel geen hulpjes mag hebben.
Iedereen gunt onze kinderen een leuk feest. Al onze kinderen. Ook de gekleurde. Alleen liefst wel een feest dat niet steeds maar de blanke als ‘baas’ en de zwarte als ‘knecht’ positioneert en zo de oude koloniale verhoudingen fijntjes benadrukt. Een feest waarbij jongetjes gerust een stofzuiger mogen vragen en meisjes een raceauto.

Ik ben een ontzettende fan van Sinterklaas. Ik vind Piet hartstikke leuk. Het is voor mij alleen geen vereiste dat Piet zwart is.
Tradities veranderen, en de traditie van Sinterklaas is al heel vaak veranderd. Waarom dan niet nog wat meer aanpassen? Stop alle Zwarte Pietjes in bad, dan hebben we gewoon Pieten. Of schmink ze niet meer volledig, maar geef ze alleen een paar vlekken: dan is het schoorsteenverhaal tenminste nog te verdedigen. Sint kan elfjes of kabouters in dienst nemen, uitzendkrachten inhuren of, gezien de vergrijzing ,de babyboomers inzetten. Het doet er niet toe. Laten we onze fantasie gebruiken zoals dat bij een magisch kinderfeest als Sinterklaas hoort, en er een feest van maken waar iedereen van kan genieten.