Natte post

Een postbode in het Groningse dorpje Leek, is 1000 poststukken kwijt geraakt. Da’s wel een heleboel. Het zou natuurlijk flauw zijn te zeggen dat deze mevrouw geen professionele postbode was, maar slechts een leek. Oeps. Toch gedaan.

Ik heb wel eens, toen ik nog postbode was in Uithoorn, een stapeltje in de sloot laten vallen. Mijn fiets viel om, en het stapeltje, met het postelastiek er nog om, gleed zo uit mijn fietstas in de plomp. Ik kon het er nog uit vissen, dankzij dat elastiek, en terwijl ik de rest van de post bezorgde hebben mijn ouders met de föhn de boel zo goed en zo kwaad als het kon droog geblazen. Daarna heb ik ze bezorgd, en nooit meer iets van gehoord. Geen geklaag over doorgelopen liefdesbrieven, onleesbare rekeningen en doorweekte vakantiekaartjes.

Ik denk dat dit misdrijf inmiddels wel verjaard is. In elk geval is het wel al een hele tijd geleden. Toch al gauw zo’n 15 tot 20 jaar. Dus het kan vast niet meer zoveel kwaad dat ik het nu zomaar in het openbaar opbiecht. Maar mocht iemand uit mijn oude postwijk me toch nog willen vervolgen, dan wil ik graag ter mijn verdediging melden dat ik de post niet gelezen heb. Wat betreft mijn ouders kan ik daar geen uitsluitsel over geven, dus als je hen wegens het schenden van briefgeheim wilt vervolgen, be my guest.

Nu we het toch over deze categorie van wangedrag hebben: toen ik nog het NRC Handelsblad rondbracht, heb ik een keer de folders die ik samen met de krant moest bezorgen in een prullenbak geflikkerd. Ik vond de krant bezorgen wel werk genoeg, en de mensen zaten toch niet op die folders te wachten. Ik weet het, het is vreselijk. Ik schaam me ook diep. Met mijn arbeidsethos is het wel goed gekomen. Maar ook hier heb ik mazzel gehad en heeft nooit iemand er iets van gemerkt. Behalve dan misschien de persoon die de container geleegd heeft, waar ik ze in had gegooid. Aangezien dit nog langer geleden is,  zo’n 25 jaar, ga ik er gemakshalve van uit dat ook deze misdaad jegens de mensheid is verjaard.

Die mevrouw in Leek is ontslagen. Het is ook wel gek, zoveel post kwijt raken. Ik wist tenminste waar ik het gelaten had.

Wat zou ze ermee gedaan hebben? Ze zegt zelf dat ze de poststukken in het distributiecentrum in Roden heeft laten liggen. Dat zou natuurlijk kunnen. Dan heeft iemand anders de post kwijt gemaakt. Per Expres of Per Ongeluk.

Of ze jokt.
Maar wat zou ze dan moeten met zo’n hele berg post? Of zou ze misschien geweten hebben dat er hele INTERESSANTE post bij zat? Bijvoorbeeld een winnend lot. Of een fikse cheque. Dan kun je maar beter de hele berg kwijt maken, dan alleen die ene enveloppe. Als het maar winstgevend genoeg is, om het ontslag  ruimschoots te compenseren, dan was het wellicht de moeite en het risico waard.

Maar stel nu (ik laat mijn fantasie even de vrije loop) dat het een geld bedrag was, in een enveloppe, vergaard door echte criminelen! Niet van die kleintjes die post kwijt maken, zoals mevrouw uit Leek en ondergetekende, maar heuse misdadigers. Dan is deze postbode het leven wellicht niet meer zeker. Ik zou maar oppassen postbode.

En uiteindelijk, komt het natuurlijk allemaal door de privatisering van de voormalige PTT. Vroeger, toen waren het tenminste nog echte ambtenaren. Met een uniform. Tegenwoordig ben je geen postBODE meer, zelfs geen postBESTELLER maar gewoon een postbezorger. Zelfs de tekkels willen niet meer aan je broek hangen, zo weinig status straalt het beroep van postbezorger nog uit.
Veel slakkenpost om te bezorgen is er ook niet meer, gezien de digitale snelweg. Gek genoeg zijn er ondanks de digitale postmogelijkheden, ook nog heel veel concurrenten gekomen die het goedkoper kunnen. PostNL moest dus flink bezuinigen, en bovendien mag je tegenwoordig alleen nog óf sorteren óf bezorgen. Het personeel dat je dan nog aantrekt, is natuurlijk ook niet om over naar huis te schrijven.
Waarom zou je ook, die brief komt toch nooit aan.

Youtubbies (of: waar is mijn telefoon?)

Een artikeltje op Nu.nl  trok mijn aandacht. Er is een nieuw stroom geleidend materiaal ontwikkeld dat heel licht en flexibel is, zelfs transparant, en dat binnenkort het vrijwel opgemaakte indium tin oxide kan vervangen.

Handig! Eletronica, zo dun, dat het ingeweven kan worden in je kleding. Facebook en Twitter met m’n v-hals shirtje. Hopen maar dat ‘ie tegen een beetje water kan.  Zelf stop ik toch graag mijn shirtjes regelmatig in de wasmachine.

Ik vraag me ook af waar het beeldscherm zit? Zouden de makers van de Teletubbies last hebben gehad van voorspellende gaven? Worden we allemaal Youtubbies.

Het kan straks zelfs zo dun, dat het in een spuitbus past. Chips in een spuitbus (nee, ik heb het niet over Pringles. Ik zei SPUITbus).  Kun je het gewoon op je spiegel spuiten, en dan kan deze voortaan zinnig commentaar leveren terwijl je je spiegelbeeld bewondert. Ik ken overigens een verhaal waarbij iets dergelijks minder goed afliep voor de eigenaar van de spiegel...

Ik vraag me trouwens ook af, hoe je met die transparante elektronica ooit nog je telefoon moet vinden....

Nooit mama

Toen wij vorig jaar zomer te horen kregen dat het IQ van onze dochter met haar toen bijna 4 jaar geschat werd op <55, was gek genoeg één van de eerste gedachten die bij me opkwam, dat ze nooit mama zou worden. Dat was een verdrietige gedachte.

Onwillekeurig had ik blijkbaar toch een bepaald toekomstbeeld voor haar. Dat ze geen hoogvlieger was, dat hadden we al wel in de gaten. Maar een toekomst als kapster of iets dergelijks, en een leuk gezinnetje met kindjes, dat zag ik wel voor me. Vooral omdat ze zo lief was voor baby’s. Alsmaar kusjes geven, aaien, en vertederd naar ze kijken.

Lieve is gewoon wie ze is. Een vrolijk meisje met plezier in het leven. Het stickertje “verstandelijk beperkt” heeft geen snars veranderd aan wie ze is, en zij heeft dan ook geen besef van mama’s verdrietjes. Of liever, geen besef van wat ze inhouden. Want verdriet, daar kan ze niet zo goed tegen. Ze voelt je stemming uitstekend aan. Als ze iemand ziet of hoort huilen begint haar eigen lipje al te trillen.

Lieve zal misschien ook nooit beseffen dat ze geen moeder zal worden, en dan zal ze het ook niet missen. Het kan ook zijn dat ze zich voldoende ontwikkelt om het wel te willen, maar dan zal het alsnog geen goed plan zijn. Ik wil erg graag dat ze zich zo ver mogelijk ontwikkelt, maar zulk verdriet zou ik haar toch graag besparen.

Dat het een slecht idee is voor mensen met een verstandelijke beperking, om kinderen te krijgen, lijkt me duidelijk. Het betekent wel dat wij er voor moeten zorgen dat dit niet gebeurt. Ook al zo’n leuk vooruitzicht, de hele seksuele ontwikkeling en voorlichting. Geen idee hoe ik Lieve daar straks op moet voorbereiden en in begeleiden. Vroeg aan de pil? Steriliseren? Kuisheidsgordel?

Het onderwerp werd vandaag aangezwengeld in Zembla. Psychiatrische patienten, drugsverslaafden en mensen met een verstandelijke beperking zouden geen kinderen mogen krijgen, was de stelling. Ze zouden verplicht aan de anticonceptie moeten. Heel vaak gaat het namelijk fout. Opvoeden is al moeilijk genoeg voor ouders zonder deze problemen, en deze ouders verzanden uit machteloosheid soms in het ernstig mishandelen van hun kinderen. Ingrijpen is lastig, maar als het al eerder fout is gegaan kan een moeder vanaf dat ze 24 weken zwanger is verplicht opgenomen worden, en het kindje kan dan na de geboorte direct bij moeder worden weggehaald. Maar daar is dus al een heel drama aan vooraf gegaan, waarbij een ander kind de dupe is geworden. En vaker krijgen ouders toch nog heel lang het voordeel van de twijfel. Ook bij een volgend kind. Bovendien is er in de eerste 24 weken van de zwangerschap al mogelijk heel veel mis gegaan, en tot slot is het weghalen van een kindje na de geboorte voor zowel moeder als het kind (tenzij het direct bij een adoptiegezin geplaatst wordt) traumatischer dan nooit (meer) zwanger te zijn geweest.

Ik ken ze wel, die kinderen waarbij het mis ging. Ik heb een meisje in de klas gehad wiens moeder en vader drugsverslaafd waren. Zij was uit huis geplaatst, en woonde bij een pleeggezin en moeder was al weer zwanger van de volgende. Moet zo’n vrouw nog eens een kind krijgen? Een kans krijgen?

Wat mij betreft volmondig: Nee. Ze mogen een kans om te genezen, maar geen kans om nog een ander leven te verpesten.

Maar wie bepaalt nu wie er precies wel mag, en wie niet? Welke psychiatrische patient mag wel kinderen krijgen, en welke niet? Wat verstaan we precies onder een psychiatrische stoornis? Mag je bij een psychose een kind krijgen? Of bij een borderline stoornis? Wat als je een depressie hebt? Of een keer een burn-out? Of als je autistisch bent? Wat is eigenlijk normaal?

En mag je kinderen krijgen als je ooit verslaafd bent geweest? Hoe lang moet je zijn afgekickt? Geldt het ook voor cannabis? Of XTC? Hoe zit het met alcohol? Nicotine? Koffie? Wie trekt de grens?

En mag je kinderen krijgen als je zwakbegaafd ben? Bij welk IQ mag het wel, en wanneer niet meer? Mag het als je een IQ van 60 hebt? 70? 90? 100? En met welke test moet dat dan zijn aangetoond?

Ik denk niet dat het eenvoudig is om hier beleid op te maken. Knopen door te hakken. De overheid te laten bepalen wie wel, en wie niet mag. Ik weet ook niet zo goed of ik dat een goed idee vind. Het is duidelijk dat er mensen zijn die nooit kinderen hadden moeten krijgen, maar of de overheid ze dat had moeten verbieden……..Ik zie hier in elk geval een taak voor onszelf. Wij moeten ervoor zorgen dat Lieve nooit zwanger wordt. Dat Lieve geen mama wordt, en ze mij geen oma maakt. Verdrietig. Ja. Telkens als ik haar met een pop zie spelen, krijg ik een brok in mijn keel. Maar het is wel helder.

ABS De Amoebe

ABS De Amoebe

Op onze scholen, ook op de christelijke, wordt doorgaans de evolutieleer aangeleerd. Het is ook niet zomaar een uit de lucht gegrepen theorie. Er is wel degelijk bewijs voor geleverd. Ik zal jullie niet vermoeien met een uitgebreide bewijsvoering, maar met behulp van verschillende wetenschappen (biochemie, paleontologie) is er behoorlijk wat ondersteunend bewijs. Het mooie van een theorie, het mooie van wetenschap, is juist ook dat het open staat voor falsifiëring. Voor alternatieve verklaringen. Op het moment dat iemand iets ontdekt waaruit blijkt dat de theorie helemaal niet klopt (of waarschijnlijker, niet helemaal klopt) wordt er opnieuw nagedacht over de oorsprong van ons bestaan, en wordt er een nieuwe theorie opgesteld die weer opnieuw te toetsen en te onderzoeken valt.

Geloof is anders. Geloof is vaststaand, en verandert niet (of nauwelijks). Geloof moet je geloven, en kun je niet bewijzen of falsifiëren. Enerzijds is dat natuurlijk prettig. Wel zo duidelijk en geen gedoe met theorieën die ineens niet blijken te kloppen. God schiep de aarde in 6 dagen, en de zevende dag genoot hij van het uitzicht. De mens stamt niet af van de aap, nee, de mens is geschapen naar Gods beeld en als Zijn gelijkenis. Dat God dan blijkbaar verdacht veel op een aap lijkt, is zuiver toeval. Lekker duidelijk, je kunt je als mens heerlijk verheven voelen, en het is meteen reuze handig voor allerhande gezagdragers dat je met zo’n Godheid en straf in het hiernamaals aardig wat gehoorzaamheid kan afdwingen.

In Tennessee, zo las ik vandaag op nu.nl, mag het creationisme onderwezen worden als serieuze theorie en waarheid. Op die scholen wordt kinderen dus verteld, dat God de aarde geschapen heeft, zonder enige nuancering. Er wordt hen niet verteld dat de mens waarschijnlijk van de apen afstamt, en dat die weer van andere dieren afstammen, en dat we uiteindelijk allemaal afkomstig zijn van een of ander eencellig organisme. Nee hoor. Maar wel dat er zo’n 10.000 jaar geleden mensen werden geschapen door God.

Echt bewijs hebben de creationisten niet. Natuurlijk niet. Hun bewijs bestaat vooral uit het bagatelliseren van bewijzen die de evolutietheorie ondersteunen. En God, ja, die is natuurlijk onzichtbaar en juist dat onzichtbare maakt het zo Goddelijk. Ja, zo ken ik er nog wel een. Maar kinderen zijn goedgelovig, en ach, de meeste volwassenen eigenlijk ook. Ik kan het weten, want ik heb zo’n 15 jaar lang zonder twijfel geloofd voor ik eens mijn eigen radertjes aan het werk ging zetten.

In Nederland kun je kiezen naar wat voor (basis)school je je kind doet, en die worden ook allemaal gefinancierd door de overheid. Als je katholiek ben, kun je naar de katholieke school, er zijn hervormde, christelijke, joodse en islamitisch scholen. Als je goed zoekt, vast ook wel een boeddhistisch ingestelde school. Van alles wat. En daarnaast is er het openbaar onderwijs. Daar wordt geen uitspraak gedaan over geloof. Er wordt wel levensbeschouwing gegeven, waarbij kinderen van alle geloven iets leren, maar er wordt geen keuze gemaakt. Iedereen mag komen.

Een mooi idee, zo’n openbare school. Fijn ook dat iedereen gewoon zijn eigen onzin mag geloven en uitdragen. En dat dit ook nog gesubsidieerd wordt. Ook goedgelovigen moeten tenslotte nog wel iets meer leren.

Maar toch mis ik een beetje iets.

Ik wil eigenlijk een basisschool (om te beginnen), die gewoon vertelt dat al die geloven klinkklare onzin zijn. Dat het leven geen zin heeft, maar je er zelf zin aan moet geven. Dat er totaal geen bewijs is voor een hemel, dat als je dood gaat het gewoon over is. En dat dit ook niet erg is, omdat je er toch niets meer van merkt. Een school die alle mensen die wel willen geloven in hun waarde laat, maar wel uitlegt dat ze het naar alle waarschijnlijkheid fout hebben. Dat hun geloof gebaseerd is op niets dan cirkelredeneringen en, ja, goedgelovigheid. Dat je met evenveel recht kan geloven dat kabouters bestaan, dat er heksen zijn die echt kunnen toveren, en in een vliegend spaghettimonster. Het logo van de school zou een gelijkenis vertonen met de welbekende vis met pootjes. Deze school zou ‘ABS de Amoebe’ kunnen heten, of iets dergelijks. De school zou positief in het leven staan, omdat je nu eenmaal zelf verantwoordelijk bent voor je leven en voor elkaar. Zelf keuzes maken en zelf nadenken over wat goed is.

Niet zomaar  alleen maar een beetje niet geloven, maar uitdragen en (ja) zelfs indoctrineren. En dat ook gefinancierd door de overheid. Net zoals ze dat bij mij hebben gedaan met het katholicisme, en nog steeds eindeloze hoeveelheden kinderen met onzin worden geïndoctrineerd. Ook met ons belastinggeld. Met dit verschil, dat voor het atheïsme meer bewijs is dan voor alle andere geloven bij elkaar. Geen onzin onderwijzen dus, maar op onderzoek gefundeerde kennis.

Eigenlijk verbaast het me, dat er nog niet zoiets bestaat als een Atheistische Basisschool. In elk geval heb ik het niet kunnen vinden. Zou ik ‘m dan toch zelf moeten oprichten?

Pat

Er was eens een koningin. De witte koningin. Ze was getrouwd met haar prins op het witte paard en samen leefden ze als witte koning en koningin al heel lang gelukkig.

Vroeger had de prinses ook een tijdje verkeerd met de prins op het zwarte paard. Hij was uiteindelijk getrouwd met een andere prinses, en samen waren zij de zwarte koning en koningin geworden. Ook al lang en gelukkig.

De wereld van een schaakbord is echter niet zo groot, en zo kwam het dat de witte koningin en de zwarte koning elkaar na lange tijd weer eens tegenkwamen. De zwarte koning was namelijk langzaam met zijn koets en paarden naar de witte zijde van het bord gelopen. Voor een koning gevaarlijk spel. De koning is doorgaans veiliger af door een beetje achter zijn voetvolk te blijven schuilen, maar dat deed deze koning niet.

De witte koningin vond het staatsbezoek en de aandacht van haar voormalig geliefde wel interessant, maar vond het ook bedreigend dat die zwarte koning, met het zwarte paard zo dichtbij was gekomen. Als witte koningin heb je doorgaans de zwarte koning graag in een hoekje gedreven, en liefst aan de zwarte kant van het bord.

De intenties van de zwarte koning waren niet slecht. Hij wilde de staatsbetrekkingen tussen beide naties bespreken en de banden wat nauwer aanhalen. Hij had visioenen waarbij de twee stellen aan een staatsdiner zaten, lachten en dronken.

De witte koningin vond de zwarte koning echter naïef. De witte en zwarte koning kunnen tenslotte op het schaakbord niet in elkaars nabijheid verkeren. 

De zwarte koning en de witte koningin streden al snel als vanouds. Ze waren vergeten dat ze als witte prinses en zwarte prins ook al zo’n strijd hadden gevoerd, en wat voor gevoelens ze bij elkaar hadden opgeroepen. De zwarte koning, had het spel destijds gewonnen, en hij had dan ook vooral de overwinningsroes onthouden. Hij was vergeten hoe de witte koningin hem had uitgedaagd, uitgespeeld, en hem zijn kasteel had ingejaagd met zijn ophaalbrug omhooggetrokken en alle kanonnen op scherp. 

De witte koningin daarentegen was op een dag gewoonweg van het bord afgeslagen, en had de grimmige strijd en het dramatische einde als herinnering. Zij was vergeten hoe hij haar in het begin van het spel had veroverd door haar met zijn zoetgevooisde woorden voor zich te winnen. Ze wist alleen nog hoe ze daarna die woorden nooit meer hoorde en voortdurend de koning schaak had gezet in de hoop dat hij haar zou geven wat ze wilde. Toen ze echter in een onbewaakt ogenblik te dichtbij kwam, had hij haar van het bord geslagen en was alles plotseling voorbij.

Ze waren vergeten hoe ze van elkaar verschilden. Hoe ze elkaar nooit begrepen. Dat ze overal anders over dachten. Dat ze verschilden als dag en nacht, als de zon en de maan. Als zwart en wit. Voorbestemd om elkaar te bestrijden. Waar de een was, kon de ander niet zijn.

Zoals gezegd, verloren de witte koningin en de zwarte koning zich al snel weer in hun oude gewoontes. De zwarte koning was de  witte koningin dicht genaderd en hij had haar met al zijn mooie herinneringen geroerd. Maar hij maakte haar ook elke keer weer boos. Niet omdat hij dat wilde, maar omdat ze elkaars wereld gewoon niet begrepen, omdat hij nu eenmaal de zwarte koning was en zij de witte koningin.

De witte verwarde koningin schoof in grote lijnen over het bord heen en weer. Ze sloeg zwarte pionnen en zette de zwarte koning zo nu en dan schaak om hem uit zijn koets te lokken. Maar de zwarte koning liet zich niet uit zijn koets lokken en trok zich terug. Dan verstopte ze zich achter haar witte stukken, en schoot daarna weer in volle vaart te voorschijn om de zwarte koning en zijn paarden aan te vallen. De zwarte koning schrok van zulk dramatisch spel. Steeds minder wilde hij met de witte koningin te maken hebben. De witte koningin bereikte het tegenovergestelde van wat ze beoogde.

De zwarte koning trok zich langzaam maar zeker verder en verder terug. De witte koningin dreef hem helemaal op tot aan zijn kasteel. De beroering was bij haar verdwenen en hem restte alleen nog onverschilligheid. Hij ging zijn kasteel binnen en haalde de ophaalbrug omhoog. De witte koningin zag het aan, en deed haar laatste pas. Nu was de zwarte koning weer aan zet. Hij kon geen kant meer op.